DTZ nie zdany: Co zrobiłem źle za pierwszym razem — i jak przy drugim podejściu osiągnąłem poziom B1

To jest różnica, którą większość rozumie dopiero po oblaniu. Na kursie integracyjnym uczy się niemieckiego — słownictwa, gramatyki, komunikacji. To jest cenne. Ale egzamin DTZ nie sprawdza, czy potrafisz niemiecki, tylko czy potrafisz rozwiązać ten konkretny typ egzaminu.

Nigdy nie widziałem prawdziwego formatu egzaminu. Nie wiedziałem, że nagranie w słuchaniu jest odtwarzane dwa razy. Nie wiedziałem, że w czytaniu, części 5, trzeba uzupełnić słowa z listy. Nie wiedziałem, jak oceniana jest część pisemna. Wszystko to zaskoczyło mnie w sali egzaminacyjnej.

W pisaniu są cztery punkty przewodnie, które trzeba wszystkie poruszyć. Nie wiedziałem tego. Po prostu odpowiedziałem na temat i pisałem, co przyszło mi do głowy. Efekt: dwa z czterech punktów poruszone, brak daty, brak prawidłowego nagłówka listu, brak formuły pozdrowienia.

Oceniacz ocenił to według czterech kryteriów: treść, komunikatywność, poprawność, słownictwo. W treści i komunikatywności miałem prawie zero punktów — nie dlatego, że mój niemiecki był zły, ale dlatego, że nie wiedziałem, czego się oczekuje.

Siedziałem i próbowałem tłumaczyć każde zdanie. Gdy jeszcze myślałem nad pierwszym słowem, lektor mówił już trzecie zdanie. Na końcu nagrania miałem zamglone pojęcie o temacie — ale żadnej konkretnej odpowiedzi na zadane pytanie.

Kluczowy błąd: nie przeczytałem pytań przed rozpoczęciem nagrania. Nie wiedziałem więc, czego szukać. Gdy zna się pytania, słucha się zupełnie inaczej.

Czytanie ma pięć części i trwa 45 minut. Nie miałem pojęcia, ile czasu powinno się poświęcić na każdą część. Przy części 3 — długim artykule z gazety — spędziłem prawie 20 minut, bo chciałem dokładnie przeczytać każde zdanie. Na części 4 i 5 zostało mi więc tylko 8 minut.

Efekt: części 4 i 5 prawie całkowicie bez odpowiedzi. A to łącznie 9 punktów — prawie jedna czwarta punktów w bloku słuchanie i czytanie.

Za pierwszym razem byłem naprawdę dobry w mówieniu — a mimo to nie dostałem certyfikatu. To dlatego, że istnieje zasada, którą prawie nikt nie zna, zanim nie doświadczy jej na własnej skórze: kto w mówieniu jest poniżej A2, nie dostaje żadnego certyfikatu, bez względu na wyniki w innych częściach.

U mnie było odwrotnie: mówienie B1, ale reszta poniżej A2. Brak certyfikatu. Gdyby moje części pisemne były przynajmniej na poziomie A2 — dostałbym przynajmniej certyfikat A2. Tak miałem nic w ręku.

Generalnie nie jestem osobą lękliwą. Ale w sali egzaminacyjnej wydarzyło się coś dziwnego: zapomniałem słów, których używałem setki razy. Ręce mi się trzęsły podczas pisania. W słuchaniu nie mogłem się skupić, bo ciągle myślałem: „Co jeśli mi się nie uda?"

Stres egzaminacyjny nie wynika ze złego niemieckiego — wynika z nieznajomości. Nigdy nie ćwiczyłem formatu egzaminu w prawdziwych warunkach. Wszystko było nowe i nieznane. To kosztuje energię, której potrzebuje się do zadań.